hands and lips

2007-04-05T04:07:00.000-07:00

Hayatımda buraya yazdığım yazılar gibi bölük pörçük. Tam birşeyleri biriktirmişim, yazmalıyım derken bir anda yazmaktan vazgeçiyorum. Yada tam yazmaya başlıyorum bir tane bitiriyorum,ikinciyi bitiriyorum... Üçüncüsü ya gelmiyor yada bir kaç ayın ardından buraya düşülüyor. En son 18 Ocak 2007 tarihinde buraya yazmışım. Şimdilerin tarihi ise 5 Nisan 2007... Aradan gene iki buçuk aya yakın bir zaman geçmiş ve ben tekrar buralara birşeyler düşmeye gelmişim.
Bu sefer her zamankinden daha çok sebebim var yazmak için. Yavaş yavaş boş kalmış sayfaları doldurmaya başlıyorum. Sanırım herşey böyle olsa gerek...

2007-01-18T15:01:00.000-08:00

Kelimelerin gücüne her zaman inanmışımdır. Yazılanların bazen bir şeyi bir anda yok ettiğine, bazende umutsuz olan bir şeyi nasıl canlandırdığını görmüşümdür. Şimdi benim yazdıklarım bir şeyi bir anda yok etti oysaki umudum vardı yazdıklarımın çok şeyi değiştireceğine.

Geçen gün buraya birşeyler düşmüştüm. Belki birşeyleri daha iyi anlatırım diye. O yazdıklarım şu anda yok çünkü sildim, hemde bir daha yazmamak üzere...

Belki okuyorsundur diye söylüyorum;
Sen bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım. Kendine lütfen iyi bak...
Olmadı...

2007-01-17T08:05:00.000-08:00

Dönmek...
nereye?
kime?
Bir zamanlar terkedip gittiğim herşeye geri dönebilirim belki , ama kendime dönebilirmiyim orası meçhul işte...

2007-01-17T08:04:00.000-08:00

Terketmek...
Herhangi bir şeyi olabilir.
Bazen bir şehri, bazen bir evi, bazen birisini, bazen birilerini, bazende kendini...
O kadar kolaymı peki?
Arkanda bir şeyleri bırakıp usulca gitmek. Sessiz ve sedasız...

İlk Aşk...

2007-01-17T02:54:00.000-08:00

Ne zamandır dinlemiyordum bu şarkıyı. Ama şimdi dinlemek daha da bir anlamlı geliyor. Daha bir dolu ve daha bir net hissedebiliyorsun birşeyleri hayatında bişeyler olduktan sonra. Bu da o günlerden biri. Eskisinden daha iyi hissediyorum şimdi. Ve daha yoğun yaşıyorum. Bari sözlerinide yaziyim tam olsun;

Şimdi ben oldum yeniden
Kaçıncı kez yitirdiğim bulduğum
Kardeşim kadar eski bir sokakta
seni gördüm

Anladım artık beyaz bir vapurdur
aşk
Makine dairesinde söylemediğimiz
sözler
Uyutmaz yolcuları sabaha kadar

Seni mi gördüm, çözüldüm geçmiş
gibi
Bir karanfil açmış gibi yakamda
Kokladım yalnızlığımı, acıdım
kendime, sana
Zamanın üzümleri hep şarap olmuş

İlk aşkım deli aşkım bana çare bul,
Kendine çare bul,
Bağlandı elim kolum neyleyim?
İlk aşkım, deli aşkım bana çare bul
Kendine çare bul
Gel çöz beni azat et benden
Bu dünya naylon, anlamak güç
Bırak yıkasın içimizi geçmiş

.......

2007-01-17T02:44:00.000-08:00

Uzun zaman sonra tekrar yazmaya başladım. Bu kadar uzun zamandan sonra ne yazılır yada neler yazılabilir onu bilemiyorum. Ama içimde çok şey olduğu ve bir çok şey çıkabileceği. Aslında farkettiğim bir şey var; ne zamandır yazmasam ve ne zaman o uzun zamanın üzerinden zaman geçtikten sonra yazmaya karar versem bütün yazılarıma aynı cümleyle başlıyor olmam. Aynı cümleleri kurmaktan sıkıldım ve aynı sahneleri yaşamaktanda.
Bu gün karar verdim; bu uzun zaman sonra yazdığım ilk yazı olucak ve bu gün bu uzun zamana dair bir çok şey daha yazıcam...

2006-10-30T06:59:00.000-08:00

Hayatımın en kötü ve en karanlık günlerinden biri bu gün. Kafamdaki sorulara bir cevap bulmaya çalıştığım ama nedense bir türlü cevap bulamadığım bir gün. Yarın ne olucak yada yarından sonraki günler ne olucak bilemiyorum. Ama yarın iyi yada kötü ne olursa bir daha hiçbirşey aynı olmayacak.
Bu gün ilk defa içtiğim sigara dumanını içime daha da bir hızlı ve dolu dolu çekiyorum. Sanki bir daha çekemeyecekmiş gibi. İçtiğim birayı ilk defa bu kadar kana kana içiyorum ve hayatımda belkide ilk defa bu eve, bu odaya, bu şehre dolu dolu bakıyorum. Sanki yarından sonra gidecekmişim ve bir daha dönemeyecekmişim gibi...
Zaman artık yavaş yavaş da geçmiyor, tam tersine bu gün zaman daha da bir hızlı geçiyor. Hep derdim gitmek mi yoksa kalmak mı daha iyi diye. Şimdi gitmekten korkuyor, kalmaktan ise daha da bir heyecan duyuyorum.
Günün bitmesine altı saat kaldı, yeni günün başlamasına ise tamı tamına ondört saat. Ondört saat hayatı dolu dolu yaşamak için yeterlimi acaba?

2006-10-05T09:17:00.000-07:00

"Uçurtma uçar sözlüğümden,
geri gelmeyecek kuş,
yaşanmamış kırıntılar sadece bir düş.
Ve sen, ben değirmenlere karşı,
bile bile birer yitik savaşçı,
akarız dereler gibi denizlere,
belkide en güzeli böyle.."

Uçurtma hayatımız mı? Yaşanmamış kırıntılar, hep bir şekilde gerçekleşmesini istediğimiz dileklerimiz,hayallerimiz veyada ümitlerimiz mi?
Değirmenler kim peki? Hayatımızdaki değirmenler kimler? Hepimiz kendi hayatımızın Don Kişotumuyuz yoksa?
Bunları düşünmeden önce belkide en iyisi şarkıyı en başından dinlemek; Bülent Ortaçgil-Değirmenler..
Sadece susmak kalıyor geriye.
Sanırım...

2006-10-03T07:42:00.000-07:00

Baktım da en son 20.09.2006 tarihinde buralara birşeyleri not düşmüşüm. Ya da not düşmek demeyelimde, karalamışım...
O zamandan bugüne kadar epey bir yol aldım hayatımda. Yani arkama dönüp baktımda 13 günde bayağı bir şey yaşamışım. Güzel şeyler var içinde yaşadıklarımın. Küçük ama güzel şeyler, beni mutlu eden şeyler.
En kısa zamanda kafamdakileri toparlayıp 13 günün özetini yazabildiğim kadar yazacağım. En geç 1-2 güne kadar başlarım...

2006-09-20T10:32:00.000-07:00

Sonbahar her zaman gelir bu kente. Sıcak yaz günlerinin ardından, hafif esintili sabahlarla gelir sonbahar bu kente. Güneş bize oyunlar oynar bulutların arasından. Bizle oyun oynarmışcasına kendini bulutların arasından bir gösterir bir kaybolur. Sonra bu şehrin sonbahar yağmurlarıda farklıdır. Bir başladımı adeta ağlarmışcasına hiç durmadan devam eder. Bir gün, iki gün, üç gün...
Böyle geçer bu şehrin sonbaharında bu günler.

Yanlız bu seneki sonbahar her senekinden daha farklı bir şekilde geldi. Farklı geldi diyorum, çünkü hiçbir sonbahar başlangıcım ve onu takip eden 1 ay hiç bu kadar sakin ve huzur dolu geçmemişti.

Ya ben artık iyiden iyiye büyüyorum yada sorunlar yavaş yavaş bitmeyemi başlıyor? Ya da iyiden iyiye yanlızlıkmı çökmeye başladı hayatıma?
Bekleyip görmek en iyisi sanırım...

2006-09-20T10:29:00.000-07:00

Uzak diyarlara gitmeyi düşünüyorum bazen. Daha önce hiç görmediğim, insanlarını tanımadığım, dilini, havasını, suyunu ve hatta "aşk" larını bile bilmediğim diyarlara gitmek istiyorum.
Gitmek ve bir daha dönmemek...

2006-09-19T10:18:00.000-07:00

Bir kadın düşünün;sesiyle sizi alıp bambaşka diyarlara götürdüğünü ve orada hapsettiğini. Bahsettiğim kişi Edith Piaf...Fransanın en hüzünlü ve her dinlediğinizde sizi ağlatabilecek duruma getiren bir sanatçı. Hayatında çok çile görmüş,çok acı çekmiş. Ve bunu belkide müziğine dünyada en iyi yansıtan sanatçıların başında gelir.
Kendisi 3 yaşında menenjit geçirmiş ve görememeye başlamış. Daha sonra ilerleyen zamanlarda gözleri kendiliğinden düzelmeye ve görmeye başlamış tekrardan. Hayatı boyunca hep acı çekmiştir ve bu acılar bir türlü peşini bırakmamıştır. Hep terkedilmiş ve hep hayal kırıklıkları yaşamıştır.
Şarkılarını dinlerken kendinizden geçmemeniz imkansızdır. Hatta düşünürum bazen bu kadar ufak tefek bir insandan bu kadar kocaman bir ses nasıl çıkar diye...Şarkılarını dinlediğiniz zaman aşık olmamanız hemen hemen imkansızdır.Yüreğinizin bir yerinin acımaması hemen hemen olanaksızdır.
Kendisini saygıyla anıyorum bu gün ve şarabımı onun o güzel sesiyle beraber ruhuna içiyorum...
"Sous Le Ciel De Paris...."

2006-09-18T11:42:00.000-07:00

Yaz bitti...

Serin sabahlar ve akşamlarla beraber sonbahar yağmurları başladı. Neden bilmiyorum ama bu mevsimin her mevsimden farklı bir havası var. İnsanı en çok düşündüren mevsimde bu, en çok üzende ve buralardan alıp götürende... En çok aşık olunan mevsimde bu sanırım.

Şimdi herşeyin yeniden başlayacağı bir mevsim girdi kapımızdan içeri. Neler getirir, neler götürür yada birşeyler verirmi bize bilmiyorum ama tek bildiğim bir şey var; o da bu mevsimin diğer mevsimlerden daha farklı olduğu ve içinde daha çok gizem taşıdığı...

Dinlenesi şeyler....

2006-08-28T07:07:00.000-07:00

Lionel Ritchie-Hello
Kenny Rogers-Lady
Florent Pagny-Savoir Aimer
Oscar Harris-Alta Gracia
Michael Bolton-How Am I Supposed To Live Without You
Bob Dylan-One More Cup Of Coffee

Not: Yüsek oranda "aşk" teması içerirler. Ve bir şişe kırmızı şarapla beraber tüketilmesi önerilir.

Hello and Goodbye...

2006-08-28T06:45:00.000-07:00

Birileri geliyor, birileri gidiyor hayatlarımızdan.. Hiç beklemediğiniz bir anda gelip, aynı şekilde hiç beklemediğiniz bir anda gidiveriyorlar. Sende böyle oluverdin işte. Bir anda geldin ve hiç beklenmedik bir anda gittin. Hello and Goodbye (Merhaba ve Güle Güle).
Özleniyorsun her dakika daha da artan bir şekilde. Ve bir anda hayatımdaki tüm anlamları yıkıyosun. Güzelliğinle, ruhunla, kalbinle... Biliyorum ordasın...
Bir gün tekrar Hello demek hayaliyle yaşamaya çalışıyorum. Yaşıyormuyum? Sen olmadan yaşamak zormuş bunu anlıyorum. Bundan önceki hayatımda sen yoktun ve bir şeyler eksikti. Ama bir Hello, herşeyi değiştiriverdi bir gecede ve onu izleyen sabahta.
Şimdi sen bana Goodbye derken, benim güçlü ve dayanıklı olmamı istiyorsun. Olamıyorum ne yapayım..
Şimdi bende herşeye ve her ana "Goodbye" diyorum... Taa ki sen bana tekrar "Hello" diyene kadar.
Ha bu arada biliyormusun? Ben seni .......

2006-08-25T09:26:00.000-07:00

Haziran,temmuz,ağustos... Koca bir 3 ay, bir nefeste geldi ve aynen bir nefeste gitmek üzere.
Keşke yazabilecek 1 tane (!) bile değişik olayım olsaydıda yazabilseydim ama koca 3 ay boyunca tek yaptığım şey sadece oturmaktan öteye giden bir şey olmadı...
Sorunlar her zamankinden daha büyük,sıkıntılar her zamankinden daha da sıkıntı vericiydi.
Kabuslarım 2005 Şubatında başlamıştı.Şimdi bakıyorum üzerinden koca bir 1,5 sene geçmiş...
Şu anda bulunduğum tarih 25 Ağustos 2006 ve günlerden cuma.Kabuslar her dakika dahada artarak büyümekte ve bunları benden başka kimse bilmemekte.
Gitme vakti yakındır buralardan, yavaş yavaş hazırlanmak lazım....

TheTavuk üzerine...

2006-05-15T14:51:00.000-07:00

Sevgi onun özelidir,
İçinde bir çok duyguyu taşır,
Dobradır,
Profesyoneldir,
Düşündüklerini söylemekten çekinmez,
Hayalleri büyüktür,
Düşünceleri herkesinkinden farklıdır,
Sanatın her dalını sever,
Yaşamın anlamını kendisi bulur,
O bazen bir baba,
Bazen bir kardeş,
Bazende bu dünyada olmayan çok farklı biridir...

Hoştur,
Yakışıklıdır,
Karizmadır,
Bakışlarıyla bir çok şey anlatır,
Sever... Çok sever,
Ama sadece birini sever,
Onu hayallerinin içinde büyütür,
Belli etmez ama onunla yaşar,
O onun tek aşkıdır,
Ama gerçek ve saf aşkıdır....

TheTavuk olmak kolay değildir. TheTavuk'un arkadaşı,dostu,kardeşi olmak ise hiç kolay değildir. Çünkü onu anlamadan,onu yaşamadan, onun gibi düşünmeden,onun gibi hissetmeden onun ne demek istediklerini anlayamazsınız.

2006-05-11T14:36:00.000-07:00

Seni ilk defa ve en son 5 sene önce görmüştüm. Bir yaz gecesi tanışmıştık seninle, başkalarının sayesinde ve başkalarının aracılığıyla. Yanımızda bir çok insan olmasına rağmen, sanki sadece ikimiz vardık bulunduğumuz yerde. Oysaki, yeni tanışmamıza rağmen ne kadar çok şey konuşup, ne kadar çok şey anlatmıştık birbirimize. Sonra seni o geceden sonra bir daha göremedim. Hep bekledim kapının çalmasını yada birileriyle haber gönderip "Hadi gel dışarı çıkalım" demeni o kadar beklemiştimki. Senle tanışmama vesile olan insanlarada seni hep sormak istedim ama utandım her seferinde. Sonra duydumki çoktan geldiğin yere gitmişsin...
O tanıştığımız günün 5 sene sonrasında çok şey yaşandı. Bana dair, hayata dair, düşlere dair... Arada birde seni düşündüm, ama çok takılmadan. Sonuçta bir daha seni göremiyeğimden dolayı olsa gerek fazla kurcalamadım. Hep içimde bir yerlerdeydin...
Şimdi 5 sene sonra tekrar seni aynı insanların yanında ve aynı yerde gördüm. Biraz çekindim utandım sana selam derken. Kolay değil 5 senedir görmediğin, kalbinin ve hayatının hep gizli kalmış bir yerinde, isminden başka hiç birşeyin ve bir kaç sözcüğün dışında başka tek bir kelime dahi konulmadan kapatılmış bir sayfayı tekrardan açmak.
Ama genede selam verdim her ne kadar zorlansamda. Hafifçe güldük birbirimize. Çok değişmiştin ve 5 sene önceki halinden çok ama çok farklıydın. Tam ben sana;
- Ne kadar da değişmişsin
diyecekken, sen bana aynı şeyi söyledin. Bir kerede daha aynı şeyi düşünmüştük. Aynı 5 sene önceki gibi. Sonra yanındaki koltuğa oturdum. Ama sana hiç bakmadım. Sadece sen birilerine birşeyler anlatırken, gözümün ucuyla sana bakıyordum.
Şimdi sen gene gidiceksin ve ben tekrar seninle niye daha fazla vakit geçiremedim diye kendi kendime düşünüceğim...
Bir daha ne zaman gelirsin bilmem ama emin olduğum bir şey varki 3 gün sonra gideceğin. Ve ben, ismin ve birkaç kelimeden başka hiçbirşey yazılmamış o sayfaya tekrar bir kaç kelime birşey yazacağım ve tekrar kapatacağım. Keşke gitmesende beraber doldurabilsek....
Herşeye rağmen genede HOŞGELDİN!!!

2006-05-09T02:21:00.000-07:00

geldim geleli alışamadım buraya ve sanırım alışmamda bir müddet daha zor olucak. Nefretlerim, sinirlerim, gözyaşlarım kısacası tüm sıkıntılarım tekrardan çıkıverdi ortaya gelince. Tekrardan lanet ettim yaşadığım herşeye,her ana. Oysaki herşey gidip gelince değişicek sanmıştım ama hiç birşey değişmiyormuş ve ben sadece kendimi kandırıyormuşum.
Dakka 1 gol 1 oldu. Sınav sonuçlarım açıklandı. Yüksek not almam gereken 2 dersten gene düşük almışım biri 23 biri 19 (hiç beklemiyordum bu kadar düşük bir not) Şimdi kasıp 65 almam lazım ikisindende. Alabilirmiyim? Bilmiyorum... Birde üstüne üstlük notlarıda hemen çok metah bir olaymış gibi asmışlar. Sinir oldum... Gidicem silicem listeden ismimi. Benim notlarımdan millete ne ki? Nefretim daha çok arttı bu olaydan sonra. İnsanlar ne kadar da meraklıymış birilerine kötü haberler vermeye. Arkadaşıma sordum notlarını gördünmü diye "Evet gördüm,berbattı" dedi ve ardından " Seninkide berbattı"... Ne dersinki bu durumda? Bir an çok bağırasım çağırasım geldi ama kendimi tuttum. Sanırım böyle zamanlarda kendini tutmak en iyisi.Ama genede nefret ediyorum herşeyden....

gidiş-gelişler

2006-05-09T02:12:00.000-07:00

Gittim ve geldim... 4 gün güzel ve bir o kadar da değişik geçti. Kafamı dinledim, hava aldım, beynimi tazeledim(mi?). TheTavuk gel bir hafta daha kalalım dedi tamam dedim. İkimizde güldük birbirimize bakarak (oysaki sınavlar var)... Günlerimiz şöyle geçti, böyle geçti, şunu yaptık, bunu yaptık demiyicem. Ama tek diyebileceğim insanın arada bir buralardan kaçıp gitmesi gerek çok uzaklara, iyi geliyor... bir daha ne zaman giderim bilmem

salı gecesi 23.45...

2006-05-01T10:17:00.000-07:00

Evet salı gecesi 23.45 ve ben gidiyorum... Biraz kafamı dinlemeye, biraz buralardan uzaklaşmaya, temiz hava almaya, şehir ızdırabından kurtulmak için gidiyorum. 4 gün kalıcam ama o da yeticek biliyorum. Zaten maksat burdan uzaklaşmak, bir nebzede olsa bunalmışlık durumundan çıkmak değilmi? Eskiden olsa pek gitmek istemezdim, evimde oturayım, ailemin yanında olayım ve baharda istanbulun tadını çıkarayım diye can atardım. Ama bu sefer öyle bir niyetim yok. Tek istediğim gitmek ve yenilenmiş bir biçimde yeniden gelmek. Planlarım arasında denize girmek, rakı-balık-mangal üçlüsünü oluşturmak ve canımdan çok sevdiğim 3 dostumla beraber eğlenmek, dertleşmek, hasret gidermek... Olabildiğince kafamı boşaltmak ve geldiğimde herşeyi sıfırlanmış bir şekilde bulmak istiyorum. Gerçi zor ama ümit işte.
Şimdi salı gecesi 23.45'i iple çekiyorum. Umarım herşey iyi gider

4,5 ayın acısı nasıl çıkar?

2006-05-01T09:52:00.000-07:00

Tamı tamına 4,5 ay olmuş. En son 7 ocak 2006'da yazmışım. Eeee haliyle 4.,5 ay birşey yazmayınca insanın içini iyice kusası ve hatta hatta herşeyi noktasına virgülüne kadar teker teker anlatası geliyor. Ama o kadarda yazamam herhalde. Çünkü bende geçen 4,5 ay boyunca neler olduğunu tam olarak hatırlıyor değilim. Ama elimden geldiği kadar kısa bir özet yapacağım. Fakat bunu aylara göre yapmayı düşünüyorum. En azından karışık olmaz...

Şubat : Bu ayı nedense çok seviyorum. Belki bu ayda doğmuş olmam, kış mevsiminin son ve en güzel ayı olması yada bu ayda diğer aylara göre daha çok şey yaşıyor olmam. Dediğim gibi bu ayda doğdum (18 Şubat 1983). Hani herkes doğumgününde özel şeyler yapar,eğlenir,bir yerlere gider,sevdikleriyle olur,çeşitli hediyeler alır vs vs vs... Ben bunların hemen hemen hiçbirini yapmadım veya yaşamadım doğumgünlerimde.Hediye meselesi hariç. Bu doğumgünüm her zamankinden garip geçti. Çünkü babam bu doğumgünümde yanımda olamadı.Gerçi artık bundan sonrada olurmu bilinmez ama genede insan üzülüyor. Doğumgünüm dışında hiç bir farklılığı yoktu şubatın. Sakin ve sessiz sedasız geçti. Kısacası sıradan bir kış mevsiminin son ayıydı.

Mart : Bu ayı hiç sevmiyorum. Hem dengesiz hemde sınavlarımın başlamasına bir ay kalıyor. Çok çalıştım desem mayısta yalan söylerim ama elimden geldiğince kafamı toplayıp çalışmaya çalıştım. Ama şunu kabul etmem gerekiyorki geçen seneki mart ayı bu senekinden çok çok daha iyiydi. Bir sevgilim vardı, derslerim iyiydi, ben iyiydim,ruhum ise hiç bir zaman olmadığı kadar huzurluydu. Ama geçen seneki mart sadece göstermelikmiş bunu anladım...

Nisan : Sınavlarımın olduğu sıkıcı ay. Çok hareketli geçti. Sınavlar dışında havaların ısınmasıyla beraber kendimi sokağa atıverdim. Bol bol gezdim,kafamı dağıttım vs vs vs... Bunun dışında sıkıcı,anlamsız ve bir o kadar da şimdi düşündüğüm zaman gerçekten saçma ve gereksiz ama o zaman üzüldüğüm olaylar ve durumlar yaşadım. Nasıl geçtiğini hiç anlamadım, çabucak bitiverdi....

şimdi mayısın ilk günündeyim. Bu gündende pek bir anlam çıkaramadım. Daha ayın ilk günü ve anlamsız geliyor bana. İnşallah bu ay adam gibi elle tutulur, beni sevindiren ve beni pek fazla sıkmayan şeyler yaşarım diye düşünüyordum ama dakka 1 gol 1 oldu. Hadi bakalım hayırlısı...

2006-01-07T15:27:00.000-08:00

Efendim yılbaşı derken, yeni yıl derken bir hafta çabucak geçti ve şimdide sırada bayram var. Malumunuz herkes bir yerlerde. Bende bu uzun tatil fırsatından istifade edip istanbul dışına çıkmaya karar verdim. Bu bayram edremit-akçay arasında mekik dokuyacağım. Memleketimi özledim valla. Bir müddet yokum ve bundan dolayıda yazamayacağım. Bayramda bir sürü olay birikir, çeşitli ruh hallerine bürünürüm ve gelince bol bol yazarım. İyi bayramlar herkese...

2006-01-04T12:34:00.000-08:00

Uzun zaman önce aldığım fakat uzun zamandır pek dinleme fırsatı bulamadığım bir cd'yi dinlemekteyim şu anda. Aldığım cd Servet Kocakaya'nın "Pencere" adlı albümü. Ruhum ve ben bayağı bir beğendik. Ve bir şarkısını buraya yazmadan edemiyeceğim;
" Çok yakınsın belki bana,
Belki bana kadar ırak.
Bombalarmı vurdu bizi,
Düşünmekmi, değişmekmi?
Sevdalar Tuzak...
Sabahçıyım yine yine,
Birkaç günden beri,
Kırlangıçlar uyanıyor,
Gitme vaktim geldi...
Ah bu deli gönül,
Herşeyi çözer,
Aşka dair ne var ne yok,
Kahreder gider...
Ah bu deli gönül,
Herşeyi çözer,
Sana dair ne var ne yok,
Kahreder gider..."
Böyle bir şarkı işte. Dinlerken aklıma bir çok şey geldi. Kendimle ilgili, yaşadıklarımla ilgili. Kısacası şu zamana kadar olan hayatımla ilgili. Gitmek keşke bu kadar kolay olabilseydi. Arkanda bişeyleri bırakıp öylecene sessiz sedasız ve derinden gitmek...

2006-01-04T06:58:00.000-08:00

Zamanın herhangi bir yerinde görmüştüm onu. Şehirhatlarında seyir eden bir vapurun camından dışarı bakmaktaydı. Üzerinde rengini hatırlamadığım bir kazak, altında bir kot pantolon ve siyah çizmeleri vardı. Kolunda asılı duran bir çantası vardı ve saçları kısaydı... Gözleri sanki bir yerde birilerini aramakta ve "ben burdayım" der gibi etrafa bakmaktaydı. Yüzündeki melankolikliği daha önce hiç bir yerde görmemiştim. Ne şu ana kadar dinlemiş olduğum şarkılar, ne izlediğim acıklı aşk filmleri, ne de ressamların tuvallerine yansıttıkları acılı figürler. Hiçbirisi onun yüzündeki ifade gibi melankolik değildi. Yüzüne bakıldığında hayatında bir çok acı ve sıkıntı yaşadığı belli oluyordu. Nerde, ne zaman, nasıl ve ne şekilde yaşamıştı bu acıları? Belliki yaşadıkları taşıyabildiğinden daha ağırdı. Ama ne yapıp ne edip o küçücük omuzlarına o acıları yüklemiş ve bu zamana kadar bir şekilde taşımıştı.

Vapur yavaşça iskeleye yanaştı. İnsanlar küçük tahta iskelenin verildiği yerin önünde birikmişlerdi. Hepsi bir an önce inmek, bir yerlere gitmek istiyorlardı. Ama o bu kalabalığın içinde yoktu. Hala camın önünde oturmakta ve inenlere bakmaktaydı.

Vapur boşalmıştı... Oturduğu yerden kalktı ve vapura yanaştırılan küçük tahta iskeleye doğru yürüdü. Sanki vapurdan hiç inmemek, o vapurun içinde kalıp denizin üstünde hafifçe o vapurla beraber sürüklenmek istiyordu. İstemeye istemeye indi vapurdan... Yavaş yavaş yürümeye başladı. Büyük iskelenin yanında, denizin tam kıyısında yanyana dizilmiş olan bankları götürdü. Yönünü değiştirip bankların olduğu yere doğru yürüdü. Banklardan birtanesine oturdu. Elini çantasına attı. Birşeyler arıyordu belli. Uzun süre aramaya devam etti. Bir müddet daha aramaya devam etti. Sonunda çantasının içinden siyah kaplı bir tabaka çıkardı. İçinden bir tane sigara aldı. Usulca sigarayı dudaklarına götürdü.Bir ara kafasını hafifçe salladı. Çantasından ateşi almayı unutmuştu. Çantayı tekrar açtı ve gene karıştırmaya başladı. Ama bu sefer bulamamıştı. Aradığı sadece küçücük bir ateşti. Ama hayatında o küçücük ateşten daha büyükleri vardı. Kafasını kaldırdı. Etrafa bakınmaya başladı... Bu sırada arkasından geçen genç bir adam gördü. Adamın üzerinde siyah bir mont, boynunda bordo bir atkı ve kafasında krem rengi bir bere vardı. Bir anda gözü adamın elindeki çantaya gitti. Çanta oldukça büyük ve içindekilerden dolayı kabarıktı. İçinde ne olduğunu merak etti. Tam bu sırada genç adam kızın oturduğu bankın yanındaki banklara doğru yöneldi. Tam kızın oturduğu bankın yanındaki banka oturdu. Elini montunun iç cebine attı. Bir tane sigara çıkardı.Çok hızlı bir şekilde sigarayı ağzına götürdü. Montunun sağ cebinden çakmağını çıkardı ve sigarasını yaktı. Sigarası dudaklarında olan kız çekingen bir şekilde adama yaklaşarak;
- Acaba ateşinizi alabilirmiyim?
diye sordu. Adam kıza bakmadan ateşi uzattı. Kız sigarasını yaktı. Adama teşekkür etti. Adam oralı bile olmadı. Sadece gözlerini önündeki denize dikmiş ileri bakmaktaydı. Hiç ama hiç konuşmuyordu. Ne konuşuyordu, ne hareket ediyordu. Sadece arada bir sigarasını ağzına götürmek için ellerini hareket ettiriyordu. Kız adamı izlemeye devam ediyordu...

Genç adam sigarasını bitirdi ve denize doğru fırlattı. Sonra kalktı ve hızlı bir şekilde yürümeye başladı. Kız daha önce adamın elinde gördüğü siyah çantayı farketti. Adam çantasını bankın üzerinde unutmuştu. Kız çantayı aldı adamın arkasından seslendi. Adam oralı bile olmadı. Kız bir daha seslendi, adam gene oralı olmadı. Kız adamın arkasından koşmaya başladı. Tam bu sırada yolun üzerindeki otobüs durağında bir otobüs durdu. İçinden bir sürü insan indi. Adam insan kalabalığının arasına karıştı. Kız adamı aradı ama bulamadı. Çanta elinde kalmıştı. Önce çantayı bir kenara koymayı düşündü. Ama içindeki kabarıklığıda merak etmekteydi... Bir yandan çantayı açmak istiyor, bir yandan da boşvermek istiyordu. Açmak istiyor açamıyor, boşvermek istiyor veremiyordu. Merakına engel olamadı. Çantayı açmaya karar verdi. Tekrar bir banka oturdu. Çantayı kucağına koydu. Çok heyecanlı olduğu her halinden belliydi. Belkide hayatında hiç bu kadar heyecanlanmamıştı. Hayatında hiçbir şeyin onu bu kadar heyecanlandırmadığı gözlerinden belliydi. Çantayı açtı. Çantanın içinden bir sürü ufak ufak pencere çıktı. Kız buna anlam veremedi. Bir insan neden çantasında bir çok ufak pencere taşırdı ki? Pencerelerden birini aldı ve yukarı kaldırdı. Pencerenin camlarının arkasından deniz daha bir mavi herşey daha bir parlak görünüyordu. Camlardan bir tanesi açtı. Pencereyi açınca gözlerinden birkaç damla yaş düştü. Pencereyi açtığı zaman önceden bir şekilde kaybetmiş olduğu hayallerini, mutluluklarını ve düşlerini gördü. Gözlerinden akan birkaç damla yaş bir anda bir sele dönüşmüştü. Kız bir taraftan ağlıyor bir taraftan hafifçe gülümsüyordu. Açmış olduğu pencere camını kapattı. Hayalleri ve düşleri bir anda tekrar kaybolmuştu. Küçük pencerelerden bir tanesini alıp çantasına attı. Diğerlerini kıyının kenarından denize bıraktı. Belki başkalarınında bu küçük düş pencerelerine ihtiyacı vardır diye düşündü. Elbet pencereler bir kıyıya vurur diye düşündü. Birileri mutlaka o pencereleri alıp merak eder ve açtığında kaybolan düşlerini bulur diye düşündü...

Oturduğu yerden hafifçe kalktı...Çantasını boynuna astı ve yavaşça arkasına bakmadan oradan uzaklaştı. Kız bir yere, bıraktığı düşler ise denizin üstünde başka bir yere doğru yol almaya başladı. Bir müddet sonra kız ve pencereler kayboldu...

Şimdi ben o kızın nerede olduğunu merak ediyor ve kaybolan düşlerimin hangi kıyıya vurduğunu arıyorum...

2006-01-04T06:44:00.000-08:00

Günler çabuk geçiyor... Her gün bir önceki günden daha farklı. Bazen daha az acı veriyor, bazen daha çok mutluluk, bazende herzamankinden daha fazla yanlızlık duygusu. Hergün bir öncekinden daha monoton, daha sıradan ve daha kısa... Defterlerimin arasında benim tarafımdan yazılmış ve sonunun getirilmesini bekleyen cümleler sonlarına üç nokta konulmuş bir şekilde bekliyorlar. Ve bunların arasına her gün bir yenisi daha ekleniyor. Bazen düşünüyorum da hayat mı bizi tamamlıyor yoksa biz mi hayatı tamamlıyoruz? Bir garip bilinmezlik denklemi işte. Tamamen fonksiyonlardan oluşmuş, x ve y'leri bizim olduğumuz bir hayat. Çözen oldu mu acaba bu fonksiyonu? Bilmiyorum... Ama ben çözemedim, çözemiyorum, çözemiyeceğimde sanırım...

2006-01-03T07:47:00.000-08:00

Uzun zaman olmuş gene yazmayalı. Aslında pek yazmak da istemedim. Nedenini bilmiyorum. Çok düşündüm ama bir neden bulamadım... Nedense hep ruhumun içindeki o küçük kap dolduğu zaman bir şeyler yazmaya başlıyorum. O küçük kap doldu ve yavaş yavaş taşmaya başladı. Yılbaşı gecesinin öncesinde, yılbaşının akşamüstünde toplandık bizimkilerle. Önce yemek yedik bi güzel. Annemler sarma yapmışlar,piyaz yapmışlar,pilav yapmışlar. Ha birde pilavın üstüne biraz hindi atmışlar. Güzel olmuştu valla ne yalan söyliyim. Hepimiz bayağı bir beğendik. Yemek yedik ardından içme faslına geçtik. Çok acayipti... İçtikten sonra biz daha bir acayip olduk. Sonra dışarı çıktık o halimizle. Sokakta yürüyemiyoruz, acaip acaip konuşuyoruz falan böyle. Birde alkolün etkisiyle yapılmaya çalışılan espriler vardı. Onları hiç söylemiyim en iyisi. Çünkü onlarda acayipti. Ben karar verdim bir daha sarhoş olduğum zaman salak saçma espriler yapmıyıcam.

Neyse efendim... Motorla üsküdardan beşiktaşa geçtik. İçerde oturmadık dışarıda oturduk.Rüzgar çarptı bizi. Hemde fena çarptı. Bazıları kendine geldi bazıları fena oldu. Canım başar'ım içindekileri çıkarmaya başladı. Sonra vapur iskeleye yanaştı. Başarım indi aşağıya kendinde değildi. Ayıltmaya çalıştık ayılmadı. Eve gitmek istiyorum dedi. Biz olmaz falan dedik ilk başta ama adama dinletemedik. Sonra gulchin'le beraber gittiler. Onlarsız bir garip oldu yılbaşı gecesi... Beşiktaştan taksime çıktık. Babylon'a gittik. Oldies But Goldies vardı. Artık alışkanlık oldu ne zaman oldies but goldies var ben ve murat babylon'dayız. Neler çalmadıki o gece... 80'lerin ve 90'ların en popüler, en kült olmuş şarkılarını ardı ardına sıraladılar. En çokta "Bon Jovi-Livin On A Prayer" çalarken gaza geldim (şimdide dinleyip şimdide geliyorum). Ocak ayı içerisindede olucakmış tekrar oldies but goldies bu sefer tam takım gideriz inşallah...

Dediğim gibi acayip bir yılbaşıydı. Ama en azından sevdiğim insanlarla beraber oldum. İyi geldi...Seneye olurmuyuz olmazmıyız tekrar bir arada orası bilinmez ama umarım oluruz ( böyle acaip bir son cümle görmedim :)

2005-12-07T09:35:00.000-08:00

Uzun zamandır yazmıyordum. Sebebini bilmiyorum ama yazmıyodum işte. Aslında çok yazmak istiyordum fakat bir türlü yazamıyordum. İkilemdeyim işte. Gene keyfim kaçtı. Gene bir şeylerden nefret etmeye başladım şu son zamanlarda. Neden bilmiyorum ama herşeyden nefret ediyorum bu aralar. Sigaram bitti... Olsa bile içemiyorum zaten. Neden bilmiyorum ama ondan da sıkıldım. Zaten daha neden sigara içtiğimi bile bilmiyorum. Anlamadım gitti sanırım bir süre daha anlayamıyıcamda. Dün gece gene uyuyamadım. Uyusam bile 1-2 saat sonra uyanıyorum bu aralar. Acaba hiç yatmasammı? Yada yatıp bir daha uyanmasam gibimi. Acayip acayip rüyalar görüyorum son zamanlarda. Böyle içinde bir sürü insanın olduğu ama bir türlü kendimi arayıpta bulamadığım rüyalar. Belki gerçektende kayboldum artık. Rüyalarda bile...
Şimdi yemek yiyeceğim ve birazdan tekrar yatacağım. Ama 1-2 saat sonra gene uyanacağım. Dedim ya hiç uyuyamıyorum bu aralar. Aslında düşündümde... Hiç uyumamak en iyisi belkide.

2005-11-24T08:46:00.000-08:00

Önce yaz bitti. Ardından sessiz sedasız sahte bir güneşle bize gelen, son günlerini serin ve soğuk yağmurlarla geçiren sonbahar ve birazdan kapıyı çalıcak olan bir kış. Her mevsimden daha bir çok sevdiğim ve hiç bitmesin istediğim tek mevsim. Diğer mevsimlerden ve zamanlardan çok daha farklı olan, sabahları çocukların eğlenirken attığı kahkalar ve suratına yenilen ilk kartopunun verdiği o garip ama güzel olan çığlıklarla dolan sokaklar, trafik karmaşasına yol açan beyaz taneler, akşamları sobaların üzerinde kestane yapılan ve sokaklardan her zamankinden daha çok üşünülmüş bir halde eve gelinen, pencerenin önünde eski bir battaniyeye sarılınıp bir bardak sıcak şarap içilen,beyaz örtünün üzerine siliniceğini bile bile bir çok anı yazılan tek mevsim. Az kaldı... Bu şehre çok yakın bir zaman sonra gelecek ve belki de hiç birimiz gitmesini istemeyeceğiz.
24 Kasım 2005